แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ความเครียดกับวิทยานิพนธ์ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ความเครียดกับวิทยานิพนธ์ แสดงบทความทั้งหมด

วันเสาร์ที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2552

เขียนวิทยานิพนธ์เป็นรูปเล่มแล้วถูกสั่งแก้ไขในตอนท้าย ๆ ทำยังไงดี

ถ้าเจอแบบนี้ยังไงก็ต้องแก้ครับเพราะเราจะจบได้ก็ต้องให้ อ.ที่ปรึกษาลงนามรับรอง ถ้าเขาบอกให้แก้ก็ต้องแก้ แต่อย่าไปกังวลเลยครับขอให้มองวิทยานิพนธ์เหมือนกับการถ่ายทำภาพยนต์ตรงไหนเสียก็ถ่ายซ่อม ขอเพียงอย่าให้โครงสร้างหลัก ๆ ของเนื้อเรื่องเปลี่ยนแปลงเท่านั้นเป็นพอ

โครงสร้างหลักที่จะมีผลต่อโครงเรื่อง เช่น วัตถุประสงค์ (ถ้าวัตถุประสงค์เปลี่ยนมันจะกระทบหลายจุด) เครื่องมือหรือวิธีการเก็บข้อมูล (ถ้าเป็นเชิงปริมาณเก็บข้อมูลโดยแบบสอบถามหลายร้อยชุดจะกระทบมาก)

สุดท้ายก็คือ ถ้าเขียนเป็นรูปเล่มแล้วพร้อมแล้วทุกอย่างที่จะจบ แต่ถูกสั่งแก้อย่าไปกังวลนะครับ ขอเพียงอย่างเดียวคือ อย่าให้โครงสร้างหลักถูกกระทบมากหรือเปลี่ยนแปลงไปจนเกินเลยเป็นพอนะครับ

วันอังคารที่ 2 มิถุนายน พ.ศ. 2552

อย่ากลัวที่จะแสดงความเห็นแย้งอาจารย์ที่ปรึกษา

การเขียนวิทยานิพนธ์ที่นักศึกษานำเรื่องในหน้าที่การงานของตนเอง หรือประสบการณ์ของตนเองมาเขียน บอกได้เลยว่าคุณเป็นคนที่รู้ลึกรู้ดีกว่าทุก ๆ คน บางครั้งอาจารย์ที่ปรึกษาแสดงความเห็นว่าทำไมไม่ทำอย่างนั้น ทำไมไม่ทำอย่างนี้ ผมเคยเห็นเพื่อน ๆ บางคนกลุ้มใจครับเพราะรู้ว่าอย่างนั้น อย่างนี้มันทำไม่ได้ แต่ไม่กล้าพูดไม่กล้าอธิบายเก็บมานั่งปวดหัวอยู่คนเดียว ในฐานะที่คุณเขียนเรื่องที่คุณชำนาญที่สุดแล้วก็แสดงความเห็นแย้งซิครับ แต่ขอบอกนะครับว่าให้แสดงความเห็นแย้งว่าทำไม่ได้เพราะอะไร พูดในเชิงปรึกษาหารือนะครับ พูดเบา ๆ นิ่มนวลแล้วอาจารย์ที่ปรึกษาจะเข้าใจเอง

วันจันทร์ที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

อดทน อดทน แล้วก็อดทน

เขียนวิทยานิพนธ์ไม่ยากครับ แต่อดทนยากกว่าโดยเฉพาะวิทยานิพนธ์ที่มีกรรมการหลายคน (ตั้งแต่ 3คนขึ้นไป) อาจารย์แต่ละคนต่างแก้กันไปคนละทางสองทางนั่นก็ถือว่าหนักแล้ว ถ้าเจอกรรมการคนนอกมาแก้อีกไปกันใหญ่เลย และที่สำคัญแม้อาจารย์คนเดียวกันนี่แหละครับ บางทีก็แก้ซ้ำไปซ้ำมา แถมบางทีแก้ในเนื้อหาที่เคยให้ผ่านมาแล้ว หรือแม้แต่เนื้อหาบางช่วงบางตอนทำมาตั้งแต่เริ่มต้น อยู่กันมาตั้งนานแต่วันดีคืนดีเกิดอาการอยากให้เราแก้ซะงั้น เหตุการณ์เหล่านี้นักศึกษาหลายคนหงุดหงิดอยากจะถามว่า "ถ้าจะให้แก้แล้วทำไมไม่บอกละครับ(ค่ะ)" ปล่อยผ่านมาก็คิดว่าเนื้อหานั้นใช้ได้แล้ว ปัญหานี้ผมบอกได้อย่างเดียวว่า "อดทน อดทน" อย่างเดียวครับ ก้มหน้าแก้ไปพูดมากถามมากไม่ได้ หรือจะว่าไม่จริง

วันเสาร์ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

อย่าใจเร็วด่วนได้เกินไป

พาดหัวอย่างนี้มีเรื่องจะเล่านะครับ หลายท่านที่เรียนปริญญาโทแล้วคิดจะเขียนวิทยานิพนธ์สักเรื่องตอนเรียนก็เป็นหนุ่มน้อย สาวน้อยกันอยู่รับราชการตำแหน่งไม่ใช่ไม่โต เลยทำให้ไม่คิดมากอยากจบเร็วไม่ต้องปวดหัวเลือกเรื่องที่จะมาเขียนวิทยานิพนธ์อย่างง่าย ๆ ทำไม่ระวัง อ้างอิงไม่ครบถ้วน อ้างอิงบ้างไม่อ้างบ้าง ตัดหัวต่อท้ายงานโน้นงานนี้มา ตอนทำเป็นเด็กคิดไม่มากไม่เป็นไรครับ แต่พบเติบใหญ่มีตำแหน่งใหญ่โตขึ้นมางานเขียนตัวเองก็กลับมาเตือนใจ(หลอกหลอน) อีกครับ เพราะดันมีคนไปขุดขุ้ยมาเลื่อยขาเก้าอี้ ตัวอย่างนี้มีให้เห็นครับสำหรับคนที่โดดเข้ามาในวงการการเมือง เพราะฉะนั้นเขียนวิทยานิพนธ์ก็ควรพิถีพิถันกับมันมาก ๆ นะครับอย่าใจเร็วด่วนได้เกินไป

วันพุธที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

Don't ask me about Thesis.

ปัญหานอกเรื่องอย่างหนึ่งที่ไม่เกี่ยวกับการเขียนวิทยานิพนธ์ที่ทุกคนต้องเจอ คือ ระหว่างเรียน coursework กันอยู่ทุกคนต่างขยันขันแข็งกันเต็มที่ พอจบ courseworkแล้วก็แยกย้ายกันไปนาน ๆ จะเจอกันสักทีตอนที่เข้ามหาวิทยาลัยเพื่อพบอาจารย์ที่ปรึกษา จังหวะนี้แหละครับปวดหัวจังเลย เพื่อน ๆ หลายคนไม่ได้เจอกันนาน พอเห็นหน้ากันไม่ทันจะทำอะไรเลยถามเข้าให้แล้ว "วิทยานิพนธ์เป็นยังไงบ้าง" "ทำวิทยานิพนธ์ไปถึงไหนแล้ว" "ใกล้จบยัง" "ทำวิทยานิพนธ์เรื่องอะไร" คำถามก็จะเป็นประมาณนี้ครับ เขาถามเพราะห่วงใยหรือถามเพราะเป็นคำถามสำหรับการทักทายทั่วไป คนถูกถามมาก ๆ หลาย ๆ ครั้งก็ปวดหัวครับไม่รู้จะตอบยังไงตอบคนนี้แล้ว อีกคนมาถามอีกมึนครับ ไม่ใช่ไม่อยากพูดคุยทักทายนะครับแต่แค่ปวดหัวกับวิทยานิพนธ์ของตัวเองก็มากมายเพียงพอแล้ว เพื่อนผมบางคนถึงกับหลบ ๆ คนไปหาที่เงียบ ๆ เลยนะครับ ก่อนหลบไปฝากคำพูดว่า "จบแล้วค่อยเจอกันอย่าถามมากปวดหัว"

วันศุกร์ที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2552

ความวิตกกังวล ความเครียด กับการเขียนวิทยานิพนธ์

การเขียนวิทยานิพนธ์เป็นงานเขียนที่ประกอบด้วยความตึงเครียดพอสมควร เพราะมีเงื่อนไขหลายอย่างคอยบีบเค้นให้คนเขียนเกิดความวิตกกังวลอยู่ตลอดเวลา สาเหตุส่วนใหญ่เกิดจาก
1. กลัวเขียนเสร็จไม่ทันตามกำหนดเวลาเพราะไม่มีความชำนาญในการเขียน
2. หาข้อมูลไม่ทัน
3. วิเคราะห์ไม่ได้ คิดไม่ออก
4. งานยุ่ง เจ็บป่วยทำให้เขียนวิทยานิพนธ์ไม่ทัน
5. เหตุผลร้อยแปดพันเก้าอะไรก็ได้ยังไงก็ไม่น่าจะทัน
6. วิตกกังวลเกินเหตุ

เหตุผลข้างต้นสามารถทำให้คุณ ๆ เครียดและวิตกกังวลได้อย่างมากครับโดยเฉพาะคนที่มีลักษณะตามข้อ 6. ก็จะยิ่งทำให้เกิดความวิตกมากเป็นหลายเท่า สำหรับแนวทางแก้ไขดังนี้ครับ
1. ทั้งหลายทั้งปวงถ้าวางแผนดี ๆ แต่เนิ่น ๆ ก็จะไม่มีปัญหา การวางแผนล่วงหน้าจะช่วยแก้ปัญหา การหาข้อมูลไม่ทัน การวิเคราะห์ไม่ออก
2. เลือกเนื้อหาที่ตนเองถนัด หรือมีข้อมูลดังที่เคยกล่าวไปแล้ว

หากเกิดเหตุสุดวิสัยเช่น เจ็บป่วย งานยุ่งมาก หรือย้ายงาน เปลี่ยนตำแหน่งไม่มีเวลาถ้าไม่มีเวลาจริง ๆ ก็ต้องหาทางออกครับ เช่น ใช้ลูก ใช้หลาน ใช้ลูกน้อง ช่วยหาข้อมูล ถ่ายเอกสาร พิมพ์งาน และจิปาถะ ทำไงได้ครับก็มันคับขันนี่ครับ ทั้งหลายทั้งปวงถ้าเรื่องที่เขียนอยู่ในความถนัดของตนเองอย่างน้อยมันก็ทำให้มั่นใจเกินครึ่งไปแล้วครับ สำคัญที่สุดเลยอย่าวิตกจนเกินเหตุครับเพราะจะทำให้คนรอบข้างเบื่อเราได้ง่าย ๆ

สุดท้ายครับ ถ้ามันจะเกิดเหตุเขียนไม่ทันเพราะประมาท เลินเล่อ อันนี้ไม่มีข้อแนะนำครับ